Mantinades

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
ducatisti999@yahoo.it

Τραγούδι κάνει ο Κρητικόςκάθε χαρά και πόνο ,και λέει ό,τι αισθάνεταιμε μαντινάδες μόνο
Εγώ ζηλεύω του κεριού με την υπομονή τουνα στέκει πάντα όρθιο κι ας λιώνει το κορμί του


Δεν ήταν τόσο τυχερήΕτούτη η χρονιά μουΜα δώρο έχω την καρδιάΝα δώσω στον φονιά μου
Αν χρειαστείς μια αγκαλιάφώναξε το όνομα μουκι αν δεν μπορώ να έρθω εγώθα στείλω την καρδιά μου


Με ολόμαυρο πουκάμισοΣτο φέρετρο να μ’ έχουνΚι’ όσοι για μένα κλάψουνεΑπό σεβντά κατέχουν
Σου χάρισα ψυχή καρδιάκαι όλο μου το σώμαμα συ με απαρνήθηκεςκαι μ’ έστειλες στο χώμα


Δεν έχει ελπίδα τ' όνειρο αφού θα ξημερώσει, και θα 'ρθει ο ήλιος ο φονιάςπάλι να το σκοτώσει
Αστέρι με είπαν μια φορά και ίσως να γίνω φως μου αν το θελήσεις να γενείς εσύ ο ουρανός μου


Η θάλασσα και τα βουνά είναι που μας χωρίζουνκαι όταν γυρίζω να τα δωτα μάτια μου δακρύζουν
Ήλιε που βγαίνεις την αυγήμε χέρια ματωμένα, φαντάσου πόσα όνειρα θα ν' έχεις σκοτωμένα.


Κατάρα να σου ευχηθώποτέ δεν θα μπορέσωγιατί κι εγώ είμαι μέσα σουφως μου και θα πονέσω
Όσες οι στάλες της βροχήςμέσα στην καταιγίδα, τόσες φορές σε σκέφτηκατην μέρα που δε σ' είδα


ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΒΑΝΟΥΝΕΜΟΝΑΧΑ ΟΣΟΙ ΠΕΝΘΟΥΝΕ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΑΓΑΠΟΥΝΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΝΟΥΝΕ
ΤΑ ΔΑΚΡΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ


ΘΕΛΩ ΤΟ ΤΑΦΟ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙΟΣΟ ΚΙ'ΑΝ ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑ ΝΑ ΜΕ ΘΩΡΕΙΠΩΣ Μ'ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ!!!!
ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΚΑΙ ΔΩ ΚΕΡΙ ΝΑ ΣΤΑΖΕΙ ΠΟΝΩ ΔΙΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΙ ΑΥΤΟΜΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ


Βραδιάζει απόψε απότομακι εγώ κοιτώ τ' αστέρια,πως θα θελα να σε κρατώμέσα στα δυο μου χέρια...
Πρόσκληση να τσί στείλετεστό θάνατο μου νά ΄ρθειπροσωπική κι ο φάκελοςπρός τό φονιά να γράφει...


Και μόνο που το σκέφτομαινα βγεις από το νου μουτο αίμα δεν κυκλοφορείστις φλέβες του κορμιού μου
Παρηγορώ την καρδιάμα δεν παρηγοράταιλέω της 1000 ψέματαμα 'κεινη σε θυμάται


Ψάχνω τριγύρω μου να βρωμορφή που να σου μοιάζει, μα έναν άγγελο ο Θεόςστα χίλια χρόνια βγάζει!
Είναι η νύχτα βροχερήκαι εσύ πάλι μακριά μουστάλα γίνεται η σκέψη μουλίμνη στη μοναξιά μου


Πρόβλημα δημιούργησες στο αστεροσκοπείο,γιατί έναν ήλιο ξέρανε μα εδά θωρούνε δυο
Μαύρο κελί της φυλακής την αγκαλιά σου κάμε,να κάνω χίλια φονικά πάντα κοντά σου να 'μαι


Μη φοβηθείς αν αισθανθείςκάτι στα σωθικά σουεγώ σκαλίζω για να βρωθέση μες στην καρδιά σου
Δεν πίνω για να ξεχαστώπίνω μπας έρθεις πάλιέστω και σαν το όνειρομες του πιοτού τη ζάλη


Αν ήσουν ένα σύνεφο/μια βροχήήθελα να 'μαι χώμα, σαν βρέχεις να γινόμαστε οι δυο μας ένα σώμα
Έχω ένα βλήμα στην καρδιά και είναι του σεβντά η σφαίραμα δεν το βγάζω αγάπη μουγιατί είναι από σένα


ΜΗΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΑΦΗΣΤΕ ΜΕΗΡΘΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΕΚΕΙΝΗΚΑΙ ΘΕΛΩ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΗΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ